Het ligt niet aan jou.
Echt niet.
De kans is groot dat je het gevoel hebt dat je faalt.
De kans is groot dat je denkt dat je misschien gewoon te gevoelig, te slap, te ongeduldig of gewoon niet geschikt bent voor het ouderschap.Of ligt het dan toch aan je kind?
Dat is het niet.
Er wordt simpelweg méér van je gevraagd.
Meer afstemmen.
Meer incasseren.
Meer schakelen.
Meer uitleggen.
Meer dragen.
Meer opletten.
Meer rekening houden met prikkels, buien, spanning, weerstand of emoties die veel harder binnenkomen dan bij andere kinderen.
En als jij al heel lang degene bent die dat probeert op te vangen, glad te strijken, te begrijpen en bij elkaar te houden, dan is het niet zo gek dat je op bent. Of dat je snel kortaf bent of je stem verheft.
Dan is het niet zo gek dat je soms denkt: ik trek dit niet meer
Dat betekent niet dat er iets mis is met jou.
En het betekent ook niet dat er iets mis is met je kind.
Het betekent dat er in het dagelijks leven meer van jou gevraagd wordt en dat het dus ook extra belangrijk is dat je daar hulp bij krijgt.
Ze zeggen niet voor niets it takes a village to raise a child.Niet alleen om jou overeind te houden. Maar juist om ervoor te zorgen dat je je niet alleen maar door deze jaren heen blijft ploeteren.
Nou, geloof mij: als jouw kind meer afstemming, uitleg, nabijheid of draagkracht vraagt dan gemiddeld, dan mag je rustig aannemen dat daar soms eerder een complete provincie voor nodig is dan een dorp.
Want deze jaren met je kinderen zijn te kostbaar om alleen maar te overleven.
Je wilt ze niet alleen doorkomen.
Je wilt ze ook meemaken.
Je wilt niet later denken: ik was er wel, maar ik was vooral moe, gespannen en bezig om overeind te blijven.
Je wilt weer ruimte voelen om te ademen, te genieten, te lachen, te verbinden en de ouder te zijn die je graag zou willen zijn.




