Wat is ouderburn-out?

Ouderburn-out ontstaat niet doordat je tekortschiet, maar doordat er al te lang te veel van je gevraagd wordt.

Ouderburn-out is een vorm van uitputting die nog vaak wordt onderschat, terwijl het vaker voorkomt dan je misschien denkt.

Hoewel zo’n 5–8% van de ouders volledig in een burn-out raakt, ervaart een veel grotere groep — ongeveer 39% — klachten die daar dicht tegenaan zitten.

Het is dus geen modewoord of iets wat je jezelf aanpraat, maar een reële vorm van mentale, emotionele en vaak ook fysieke overbelasting.

Het zegt niets over jou als ouder of over hoeveel je van je kind houdt.

Het betekent simpelweg dat er over een langere periode te veel van je gevraagd is.

Ouderschap is intens. Dat weet je heus wel.
En moe zijn hoort erbij. Zeker in die tropenjaren.

Maar dit voelt anders...

En toch blijf je maar doorgaan.

Omdat dat nou eenmaal moet.

Omdat je je nou eenmaal niet kunt afmelden voor het ouderschap.

Je hebt gewoon simpelweg al die ballen hoog te houden.

Want als je dat niet doet, dan stort de hele bliksemse bende in elkaar.

Lara van der Zwaag

Orthopedagoog en oprichter van de Online Opvoed Uni

Hoe herken je overbelasting en ouderburn-out?

Overbelasting en ouder-burnout kan zich op verschillende manieren uiten. Voor de één zit het in een constant gejaagd gevoel, sneller geïrriteerd zijn of het idee hebben dat alles te veel is. Voor de ander uit het zich juist lichamelijk, in klachten zoals hoofdpijn, duizeligheid, hartkloppingen of extreme vermoeidheid die niet meer wegtrekt.

Hoewel de klachten van ouderburn-out veel lijken op die van een ‘gewone’ burn-out — zoals vermoeidheid, prikkelbaarheid en fysieke klachten — zit het grote verschil in de context.

Ouderschap stopt namelijk niet aan het eind van de dag.

Je kunt er niet even afstand van nemen. Juist daardoor stapelt de belasting zich vaak sneller op, terwijl herstelmomenten achterblijven omdat de tijd voor jezelf vaak heel beperkt is.

Daarbij speelt ook mee dat veel ouders te maken krijgen met schuldgevoelens en twijfel aan zichzelf, omdat de uitputting zich juist laat zien in de relatie met hun kind.

Lees meer over de signalen en klachten van overbelasting en ouderburn-out.

Hoe ontstaat een ouderburn-out?

Belangrijk om te begrijpen is dat dit bijna nooit alleen door het ouderschap komt. Het ontstaat meestal door alles wat er tegelijkertijd speelt. En dat hoeft niet per se te betekenen dat er iets extreems speelt. Juist niet. Het zit hem meestal in de optelsom van alles.

De dagelijkse zorg die altijd doorgaat.
De verantwoordelijkheid die je voelt.
Een kind dat gevoeliger is, sneller overprikkeld raakt of jou om een andere reden meer nodig heeft dan gemiddeld.
De constante alertheid, omdat je weet dat het elk moment kan omslaan.
Het continue afstemmen, oplossen, bijsturen om ervoor te zorgen dat niemand tekort wordt gedaan.
En ondertussen ook nog jouw eigen hoofd, jouw eigen prikkels, jouw eigen grenzen...

Je past je aan.
Je vangt op.
Je gaat door.

Totdat het niet meer gaat.

Waarom het zo moeilijk te herkennen is

Wat ouderburn-out zo ingewikkeld maakt, is dat het er niet ineens is. Het sluipt erin.

Je groeit er als het ware in mee. Je verschuift je grenzen zonder dat je het echt doorhebt. Wat eerst nog “te veel” voelde, wordt langzaam je nieuwe normaal.

Totdat je op een punt komt waarop je merkt dat je steeds minder ruimte overhoudt. Dat je sneller vol zit, sneller reageert of juist minder voelt.

En dan komt vaak de twijfel.

Of het aan jou ligt.
Of je iets anders zou moeten doen.
Of zou er iets mis zijn met je kind?

Maar:

Het heeft niets te maken met falen

Ouderburn-out ontstaat niet omdat jij tekortschiet als ouder. Het ontstaat juist vaak bij ouders die veel geven, veel moeten dragen, zich verantwoordelijk voelen voor het welzijn van het hele gezin en het graag goed willen doen.

Maar hoe betrokken je ook bent, er zit een grens aan wat je kunt dragen.

Hoe kom je eruit?

Zolang die balans niet verandert, blijf je in een vicieuze cirkel vastzitten.

Dat betekent niet dat het niet anders kan, maar het zal in elk geval niet zomaar vanzelf beter worden.

De eerste stap om uit die vicieuze cirkel te komen zit niet in nóg harder je best doen, maar in begrijpen wat er gebeurt.

In zien waar jouw invloed ligt.

En in weer een klein beetje ruimte ervaren, juist in de momenten die nu veel van je vragen.

Van daaruit kun je stap voor stap verder werken aan een nieuwe manier van ouderschap.

Zodat je weer de ouder kunt zijn die je graag zou willen zijn!

Vraag nu vrijblijvend een intakegesprek aan